บทที่ 11
เสียงริดเล่าเรื่องต่อ "เมื่อบ่าย ข้าสองคนเอาผ้าใหม่ไปให้มันที่ท่า เห็นมันแฝงตัวแอบดูแม่ปรางอาบน้ำ ทีท่าจะคิดทำบัดสีกับนาง พี่เดช พ่อครู"
ใจมิ่งที่แอบแฝงเงามืดฟังอยู่ตกไปอยู่ที่ฝ่าเท้า
"พ่อครูสมควรปรามมันไว้ก่อนนะขอรับ ไอ้นี่ท่าทางไว้ใจมิได้" เลื่องพูดขึ้นบ้าง
ยังไม่ทันที่พ่อครูจะเอ่ยอันใด เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ก่อนร่างระหงงามจะก้าวลงบันไดเรือนมา
"พี่ริด พี่เลื่อง ข้าบอกพี่แล้วฤามิใช่ พ่อมอบนายมิ่งให้ข้าดูแล เรื่องนี้ข้าจักจัดการของข้าเอง"
ร่างงามทรุดกายลงนั่งในวงสนทนา
"มีเรื่องอันใดฤา แม่ปราง" เดชพูดขึ้น
"นายมิ่งลงอาบน้ำ เพลาเดียวกับข้าที่ท่าของพวกผู้ชายเพียงนี้เอง" นางว่า
"เขามิได้ล่วงล้ำไปท่าของผู้หญิง หากเขาไป มื้อเย็นคงมิได้ลอยหน้ามานั่งกินข้าวอยู่ดอก พี่ริด พี่เลื่องมิต้องห่วงข้าให้เกินควร"
พ่อครูหัวเราะ
"ไอ้ริด ไอ้เลื่อง นี่เอ็งมิรู้จักลูกสาวข้าฤา หากไอ้มิ่งมันคิดทำบัดสีละก็ นางคงฟาดปากมันจนกินข้าวร้อนมิได้ไปชั่วชีวิตเป็นแน่ ฤามิเช่นนั้นก็หัวแบะจนฝนยาใส่ไม่ทันนั่นแล"
"โธ่ พ่อครู" เลื่องรำพึงได้เพียงนั้น