บทที่ 9
ยามนี้สาวิตรมีแต่เฝ้าคอยเวลาค่ำคืนให้มาถึง และรีบปิดไฟเข้านอนโดยไว เพื่อจะย้อนกลับสู่อดีต ไปพบคนที่รอคอยมานาน จนนาถนพินล้อเลียนอยู่บ่อยๆ ว่า “เป็นเด็กอนามัยเสียจริง พี่เรา”
“แหม เป็นคนรุ่นใหม่ยังไงคะ โซเชียลไม่สน ยูทูปไม่ดู ปิดไฟนอนแต่หัวค่ำลูกเดียว ไม่โทรไปคุยกับพี่เข็มบ้างเหรอ ตอนกลางคืนน่ะ เดี๋ยวพี่เขาเหงาแย่เลย” พูดแล้วก็ยิ้มจนตาหยี
“ไม่ต้องหรอก เข็มเขานอนหัวค่ำเหมือนกัน ต้องนอนให้ได้แปดชั่วโมงขึ้นไปน่ะ ตื่นขึ้นมาจะได้สดชื่น เขารักษาสุขภาพมากอยู่นะ” สาวิตรตอบผู้เป็นญาติ
แต่ที่จริงหลายคืนแล้วที่ปรางนวลพยายามโทรมาหาเขา หากสัญญาณปลายสายบอกว่า ทางโน้นปิดเครื่องไปแล้ว
ปรางนวลวางสายอย่างหงุดหงิด ทำไมนะเวลาที่เธออยากคุยกับสาวิตรตอนค่ำ ถึงไม่เคยมีโอกาสเลย เหตุใดสาวิตรถึงเปลี่ยนแปลงไปมากมายขนาดนี้ สมัยอยู่ซิดนีย์ บางคืนยังโทรคุยกันเป็นชั่วโมง พอมาอยู่ที่นี่ เขาอยากพักผ่อนหรือเธอหมดความสำคัญสำหรับเขาแล้วกันแน่