บทที่ 6
รถของปรางนวลเลี้ยวมาจอดหน้าบ้านของพสิฐเกือบจะพร้อมๆ กับรถของศาสตราจารย์วิรุฬห์ สาวิตรเห็นจึงเดินจากบ้านเขามาต้อนรับคนรัก ปรางนวลเปิดประตูลงมาจากรถแล้ว พร้อมส่งยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขา
“เข็ม บ้านพี่อยู่หลังนั้นนะ ไม่ใช่หลังนี้ แต่ไม่เป็นไร จะจอดรถไว้ที่นี่ก็ได้” เขาพูด
“ค่ะ พี่วิตร”
สายตาของสาวิตรเหลือบไปเห็นศาสตราจารย์วิรุฬห์ที่ลงจากรถมาแล้วเช่นกัน
“สวัสดีครับอาวิรุฬห์” สาวิตรยกมือไหว้ ศาสตราจารย์วิรุฬห์รับไหว้ผู้อ่อนวัยกว่า
“วันนี้อาขอมากินข้าวฝีมือพี่เยาว์ตามที่เคยบอกไว้น่ะ แล้วจะเล่าเรื่องโครงการให้ฟังด้วย”
“ครับ เดี๋ยวผมก็จะไปกินข้าวด้วย เข็ม นี่อาวิรุฬห์ น้องอาเยาว์ เป็นศาสตราจารย์ อาวิรุฬห์ครับ นี่เข็ม เพื่อนผม เพิ่งกลับจากออสเตรเลียมาด้วยกัน” สาวิตรแนะนำ
“เพื่อน” หรือ? ปรางนวลรู้สึกแปลกๆ กับการแนะนำตัวเธอของสาวิตร ความใกล้ชิดกัน ดูแลกันตลอดหลายปีที่ผ่านมาสรุปแล้วความสัมพันธ์นี้เรียกว่าเพื่อนหรือ แต่เธอก็ยังยิ้มและยกมือไหว้ศาสตราจารย์วิรุฬห์อย่างนอบน้อม พร้อมกับบอกตัวเองว่าอย่าคิดมากไปเลย สาวิตรดีกับเธอตลอดมา