บทที่ 12
“เอ็งมิได้ถือสาอันใดที่นางเป็นหญิงแลอ่อนวัยกว่าเอ็งนะ” พ่อครูพันถามย้ำ
“ข้ามิคิดเลย แม่ปรางมีบุญคุณกับข้าล้นฟ้า นางช่วยชีวิตข้าไว้ หนำซ้ำนางนั้นมีฝีมือเป็นเลิศ เพราะได้รับถ่ายทอดจากพ่อครูมา ข้าเห็นว่า มิมีอันใดเลยที่ข้าจักไหว้นาง ยกนางเป็นครูของข้ามิได้”
พ่อครูพันยิ้ม “ดีมากไอ้มิ่ง คิดเห็นเช่นนี้แล เอ็งจักเรียนวิชาทั้งหลายได้ง่ายแลมากมายนัก เพราะใจเอ็งมิมีเดียดฉันท์ดั่งตุ่มที่น้ำพร่อง ย่อมรองรับน้ำฝนได้มาก”
ศิษย์หลายคนมองหน้ากัน เดชยิ้ม แต่ริดกับเลื่องไม่สบอารมณ์นัก
มิ่งขยับไปเบื้องหน้าปราง แต่นางพูดขึ้นว่า
“พ่อ ขอให้พ่อรับพานจากนายมิ่งเถิด ข้าเพียงแต่ช่วยพ่อดูแลเขาเท่านั้น พ่อต่างหากที่เป็นครูของเขาโดยแท้”
พ่อครูพันเห็นลูกสาวอิดออด จึงว่า “หากแม่ปรางมิสะดวกใจ พ่อจักรับพานของไอ้มิ่งเอง แต่พ่ออยากให้เจ้าเป็นครูสอนมัน เพื่อฝึกตัวเจ้าเป็นครู ถ่ายทอดวิชาศาสตราวุธให้ผู้อื่นต่อไปนะ”