บทที่ 17
ริดทำหน้าเบื่อหน่ายน้องชายคลานตามกันมาที่กลายมาเป็นเพื่อนคู่หูอีกสถานะ... ไม่รู้จะแหกปากให้ลั่นไปทำไมกับเรื่องอย่างนี้ ประเดี๋ยวก็เสียการหมดหรอก
“เบาๆ สิไอ้เลื่อง แหม ทำตระหนกไปได้ นักรบอย่างเอ็งกับข้านี้ ยังหวาดหวั่นเรื่องการฆ่าคนอยู่ฤา ครั้งนี้ เราทำเพื่อตอบแทนบุญคุณพี่เดช มันจักไม่สมควรเยี่ยงไร” ริดว่า
“แต่ข้าว่าพี่เดชจักโกรธเคืองเอาหนา คนอย่างพี่เดชมิฆ่าแกงใครง่ายๆ ดอก” เลื่องว่า
“ไอ้...” ริดคิดจะสบถ แต่หยุดเสียก่อนทัน “เราก็อย่าให้พี่เดชรู้สิเอ็ง แลอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ด้วย” ริดว่า
“ตกลงไอ้ริด แต่เอ็งจักทำอันใด ว่ามา” เลื่องว่า
ริดกระซิบเล่าแผนการทั้งหมดที่ข้างหูเลื่อง
“แต่การครั้งนี้ ต้องขออาศัยฝีมือเป่าลูกดอกของเอ็งอีกสักครั้งหนึ่งหนา” ริดสรุป เลื่องพยักหน้ารับ