บทที่ 21
เพ็งเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ จึงถามขึ้นเมื่อเห็นมิ่งยังคงนิ่งเฉย
“เหตุอันใดพี่ปิ่นจึงใส่ใจพี่เช่นนี้ ตอนนางนำของมาฝากให้พี่ ข้านี้งวยงงหนัก”
“ข้าเองก็มิอยากให้นางมาสนใจใยดีอันใดกับข้าดอก แต่ห้ามแล้ว มิเคยฟัง นี่ถ้าข้ารับกับมือนางเอง ข้าคงคืนนางไปแล้ว”
สาวน้อยจ้องหน้ามิ่ง พร้อมกับทำตาเจ้าเล่ห์
“รึว่า พี่ข้าจะได้ครองทั้งสองนาง ทั้งพี่แลน้อง หนุ่มทั้งบางคงอิจฉาพี่จนพากันตายหมดแน่ ทั้งสองนางงามออกปานนั้น”
พูดไม่พูดเปล่า ยังหัวเราะคิกคักอีกต่างหาก มิ่งถอนใจ