บทที่ 18
ปรางนวลคือปิ่นหรือ...สาวิตรรำพึง นี่เราเข้าใจผิดมาเสียนาน คิดว่าเธอคือ “แม่ปราง” คนที่เขาเฝ้าฝันถึง ด้วยความที่เธอเป็นคนรัก ด้วยความละม้ายคล้ายคลึง เขาได้ทราบความจริงวันนี้เอง แต่ไม่ว่าเขาจะไปผูกพันกับแม่ปิ่นได้อย่างไร หรือแม้ปรางนวลจะมิใช่แม่ปราง เขาก็จะต้องช่วยเธอให้ฟื้นขึ้นกลับมาเป็นเช่นเดิมให้ได้
“ให้ผมทำกุศลช่วยปรางนวลได้ไหมครับ ถึงจะต้องบวช ผมก็ยอม ขออย่างเดียว ให้เธอฟื้นกลับมาเป็นปกติเท่านั้น ได้ไหมครับ” สาวิตรถาม
“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันสมควรด้วยเหตุด้วยผลแล้ว เพราะคนรักของเจ้าไปทำเขาไว้ จึงต้องรับผลแห่งกรรม เจ้าหวังจักช่วยแต่คนของเจ้า แล้วผู้ที่ถูกคนของเจ้ากระทำเล่า มันสมควรแล้วฤา”
“ถ้าผมบวชแล้วอุทิศส่วนกุศลให้แม่แฟง ให้เขายอมยกโทษให้ละครับ”
“เจตนามันคือการช่วยคนของเจ้าอยู่ดี คิดว่าเขาจักยอมรับฤา มันมิได้เหมือนกับการเป็นหนี้ แล้วเอาเงินให้เจ้าหนี้ บอกให้เลิกๆ ไปเสีย อย่ามาตามเอาเรื่องเอาราว เจ้ามิได้สำนึกเข้าใจในสิ่งที่คนของเจ้ากระทำกับเขาว่ามันเจ็บปวดเพียงไหน คนของเจ้าที่นอนหมดสติอยู่ยามนี้ ก็มิได้สำนึกเข้าใจ เมื่อผู้กระทำยังมิสำนึกเข้าใจ ก็อย่าหวังว่าผู้ถูกกระทำจักยอมอภัยฤาอโหสิกรรมให้เลย อีกอย่างหนึ่ง เจ้าคิดแต่เพียงเอาความเป็นพระทางกายไปชดใช้เขา มิใช่ความเป็นพระทางใจ มันชดใช้กันมิได้ดอก”
“ความเป็นพระทางใจคืออะไรครับ”