บทที่ 15
ริดกับเลื่องออกมาดูร่างเจ้าคงที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ที่พื้น ‘สิ้นฤทธิ์ง่ายจริงหนา ไอ้เด็กสาระแน’ ริดนึกสะใจ แล้วค่อยๆ ย่อง เดินไปมองลงไปที่ท่าน้ำ ภาพที่เห็นคือร่างของคนสองคนนั่งอิงกันอยู่เบื้องล่าง
“ผู้ชายนั่นแล ไอ้มิ่งแน่ ผู้หญิงเอ็งดูทีสิ มันผู้ใดกัน” ริดกระซิบ
เลื่องเพ่งมองลงไปสักครู่ แล้วบอกว่า “หากมิใช่แม่ปิ่น ก็แม่ปรางเป็นแน่แท้”
“หา” ริดร้องขึ้น เลื่องต้องรีบเอามือปิดปาก “เบาๆ หน่อยเอ็ง บัดเดี๋ยวมันได้ยินจะเสียการ”
“แต่ข้าว่า แม่ปรางมากกว่านะเอ็ง” เลื่องพูดต่อ
ริดลองเพ่งมองอีกครั้ง
“ข้าก็ว่า แม่ปราง มิได้การแล้ว เราต้องรีบไปบอกพี่เดช”