บทที่ 13
“แม่ปราง”
มิ่งอุทานอย่างตกใจพร้อมกับลุกขึ้นยืน แสงจันทร์และแสงไต้วับแวม ส่องให้เห็นว่าในมือนางถือกระทงใบตองที่บรรจุดอกมะลิซ้อนไว้เต็ม กลิ่นหอมเย็นของมันอบอวลชื่นใจ ปรางเอากระทงดอกมะลิวางที่ศาลาด้านบน ก่อนจะเดินลงไปทรุดตัวนั่งที่บันไดท่าน้ำ
“ตกใจมากกระนั้นฤาที่เห็นข้า” นางว่า
“เอ้อ...” มิ่งอึกอัก หัวใจเริ่มเต้นแรง
“นี่คงนึกว่าข้าเป็นผีสางสินะ จึงตกใจเยี่ยงนั้น”
ในแสงวับแวมนั้น มิ่งยังพอจะแลเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าปรางและทีท่าที่ดูผ่อนคลาย ไม่ขึงขังจริงจัง เหมือนยามที่นางฝึกวิชาอาวุธให้เขา
“เอ้อ..” มิ่งยังคงอึกอัก หัวใจดูเหมือนจะเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
“กลายเป็นคนใบ้ไปแล้วฤา เหตุอันใดจึงไม่นั่งลงเล่า” นางพูดต่อ ทำให้มิ่งต้องนั่งลงที่อีกด้านของขั้นบันได กะให้มีระยะห่างจากนาง ไม่ใกล้ชิดเกินไปนัก