บทที่ 20
วันเดินทางย้ายที่พำนักมาถึง พ่อครูพันพามิ่งเดินทางลัดเลาะชายป่า ไปถึงบ้านพ่อครูอิน พร้อมกับศิษย์อีกสองคนที่ให้ไปเป็นเพื่อนยามเดินทางกลับ พ่อครูอินเป็นชายวัยใกล้เคียงกับพ่อครูพัน แก่กว่าเพียงไม่มากนัก แต่สีหน้าท่าทางและแววตาบอกความใจดีจนมิ่งรู้สึกได้ ทันทีที่เห็นพ่อครูพัน พ่อครูอินก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ
“เป็นอย่างไรเล่าท่าน มิมาเรือนข้าเสียนาน เห็นทีเย็นนี้ ต้องให้อยู่กินข้าวกับข้า แล้วก็คุยกันสักคืนให้หายคิดถึง ค่อยกลับวันพรุ่ง” พ่อครูอินว่า
“ยินดีเลยท่าน ข้าก็คิดถึงฝีมือกับข้าวของพี่พุ่มอยู่ คงต้องขอฝากท้องที่บ้านท่านสักมื้อสองมื้อ” พ่อครูพันตอบ
ผู้ที่ถูกเอ่ยถึงก้าวเข้ามาพร้อมบ่าวที่ยกผลไม้ปอกแล้วใส่ถาดมาให้พ่อครูอิน
“แม่พุ่ม น้องชายของท่านมาเยี่ยมแลจักค้างคืนที่นี่ วานพี่สาวช่วยทำเครื่องคาวหวานถูกปากเป็นมื้อเย็นสักหน่อยเถิด บ่นว่าคิดถึงน้ำมือของพี่นัก” พ่อครูอินว่า
มิ่งได้รับรู้ตอนนั้นว่า ที่แท้แล้วพ่อครูอิน มีศักดิ์เป็นพี่เขยของพ่อครูพัน
แม่พุ่มสั่งบ่าวให้ไปจัดผลไม้เพิ่มขึ้นเพื่อรับรองพ่อครูพันและผู้ที่มาด้วย ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อครูพัน
“หายหน้าไปนานนะเจ้า ที่มาเยี่ยมเยียนนี่เพราะอยากกินกระนั้นรึ ถ้าเช่นนั้น บัดเดี๋ยวข้าจักเตรียมให้กินอิ่ม จนเดินมิไหว ต้องคลานกลับเรือนเลยทีเดียว”
พ่อครูพันกับพ่อครูอินหัวเราะพร้อมกัน